Wat kost CE-markering?

Waarom er geen prijskaartje bestaat

CE-markering is geen certificaat dat u ergens aanvraagt en afrekent. Het is het bewijs dat u hebt aangetoond dat uw product aan de Europese eisen voldoet. Wat dat bewijs kost, hangt af van uw product, van de toepasselijke wetgeving en van de beoordelingsroute die daarbij hoort.

Een spatscherm, een boormachine en een medisch hulpmiddel vallen alle drie onder een CE-plicht, maar de weg ernaartoe verschilt sterk. Het ene product brengt u op de markt met een eigen verklaring, het andere moet eerst door een laboratorium en langs een aangemelde instantie.

Wie u een bedrag noemt zonder uw product te kennen, doet een aanname. De eerste vraag is niet wat het kost, maar welke route uw product moet volgen.

Waar de kosten uit bestaan

De totale prijs is de som van losse onderdelen. Niet elk onderdeel is voor elk product nodig. Het gaat om classificatie, risicobeoordeling, tests, het technisch dossier, de conformiteitsverklaring en eventueel een aangemelde instantie. Daarbovenop komt het onderhoud van het dossier.

1. Bepalen welke wetgeving geldt. Uitzoeken onder welke richtlijnen en verordeningen uw product valt. Dit is denkwerk, maar het stuurt alle vervolgstappen en dus alle kosten.
2. Risicobeoordeling. De risico’s in kaart brengen en aantonen dat u ze hebt afgedekt.
3. Tests. Afhankelijk van de wetgeving zijn tests nodig, bijvoorbeeld op elektrische veiligheid, elektromagnetische compatibiliteit of radio-eisen. Zodra tests verplicht zijn, is dit meestal de grootste post.
4. Technisch dossier. Tekeningen, testrapporten en beoordelingen komen samen in een dossier dat u jarenlang moet kunnen tonen.
5. Conformiteitsverklaring. Het document waarmee u formeel verklaart dat het product voldoet. U ondertekent het zelf.
6. Aangemelde instantie. Bij een deel van de producten is een externe keuringsinstantie verplicht. Dat is een aparte en doorgaans veel hogere post.

Daarnaast is er onderhoud. Er bestaat geen jaarlijkse CE-licentie, maar wetgeving verandert en producten worden aangepast. Uw dossier moet die veranderingen volgen.

De bepaling die uw prijs stuurt

Eén mechanisme verklaart de meeste prijsverschillen: hebt u de geharmoniseerde normen volledig toegepast? Zo ja, dan mag u in veel gevallen zelf verklaren via interne productiecontrole. Zo nee, dan schrijft de wetgeving een zwaardere route voor, met een aangemelde instantie erbij.

Radioapparatuur laat dat het duidelijkst zien. Artikel 17 van de radioapparatuurrichtlijn zegt dat u interne productiecontrole mag gebruiken wanneer u de geharmoniseerde normen hebt toegepast waarvan de referenties in het Publicatieblad staan. Hebt u die normen niet of slechts gedeeltelijk toegepast, dan moet uw product langs een EU-typeonderzoek of langs volledige kwaliteitsborging. Hetzelfde geldt wanneer zulke normen niet bestaan.

Dat is geen detail. Het is het verschil tussen een dossier dat u zelf sluit en een traject met een externe instantie erin. Een afwijking van een norm die uw ontwerper logisch vond, kan uw route en uw begroting dus veranderen.

Wat u in de praktijk betaalt

Onderstaande bedragen zijn marktindicaties op basis van onze eigen dossiers, geen offerte. Zij laten vooral de verhouding zien tussen de drie situaties waarin producten meestal vallen. De werkelijke prijs hangt af van uw product en van de staat van uw documentatie.

Let op de tweede rij. Daar zit de meeste spreiding, omdat het aantal tests afhangt van het aantal toepasselijke wetten. Een product met een radiofunctie, een netvoeding en een accu raakt drie regimes tegelijk.

Wat de rekening onverwacht opdrijft

De begroting loopt zelden uit op de posten die u vooraf ziet. Hij loopt uit op varianten die apart getest moeten worden, op een ontwerpwijziging halverwege het traject en op een leverancier die de gevraagde onderbouwing niet blijkt te hebben.

• Varianten. Kleuren en verpakkingen maken meestal niet uit. Een andere accu, een andere voeding of een ander zendvermogen wel. Die kunnen een eigen beoordeling nodig hebben.
• Ontwerpwijzigingen tijdens het traject. Een print die verandert nadat de tests zijn gedaan, betekent dat een deel van de tests opnieuw moet.
• Documentatie die niet blijkt te bestaan. Een leverancier die CE claimt zonder rapporten dwingt u het onderzoek zelf te laten doen.
• Wetgeving die tijdens uw traject verandert. Rond een ingangsdatum kan een norm worden vervangen, met hertesten als gevolg.

Van deze vier is de derde het duurst en het meest voorkomend. Daarom is de eerste vraag aan een nieuwe leverancier niet of het product CE heeft, maar welke rapporten hij vandaag kan sturen.

Zelf doen of uitbesteden

U mag CE-markering in veel gevallen zelf regelen. De directe kosten lijken dan lager. Daar staan drie verborgen posten tegenover: de tijd om uit te zoeken welke regels gelden, de kans op een fout die pas bij een controle blijkt en het risico dat u het product uit de handel moet nemen.

De eerste keer kost het uitzoeken al snel weken. Dat is te overzien wanneer u één product heeft en tijd hebt. Het wordt anders wanneer u een assortiment voert, wanneer uw omzet aan een platformaccount hangt of wanneer er een leverdatum staat.

Uitbesteden betekent dat u die tijd en dat risico afkoopt tegen een vast bedrag. De afweging is dus niet inhoudelijk maar economisch. Wat is uw eigen tijd waard? Wat kost een verkeerde inschatting u?

Wat het kost om het niet te doen

De duurste variant is een product verkopen waarvan het dossier niet klopt. Toezichthouders kunnen de verkoop verbieden, een terugroeping eisen en een boete opleggen. Daarbovenop komt de schade: retouren, voorraad die u niet meer kwijt kunt en een listing die offline gaat.

Bij verkoop via een handelsplatform gaat dat snel. Een platform kan een aanbod verwijderen op bevel van een toezichthouder. Uw verkoop ligt dan stil voordat er iemand naar uw kant van het verhaal heeft gekeken.

Afgezet tegen die uitkomst zijn de kosten vooraf vrijwel altijd de goedkoopste route. Dat is geen verkooppraatje maar rekenwerk: vergelijk de begeleiding met de waarde van uw voorraad.